Pages Navigation Menu

Andrzej Stasiuk – pisarz drogi

Andrzej Stasiuk – pisarz drogi

„Mój manifest literacki? Pisać, skreślać, myśleć, patrzeć, słuchać, pisać i skreślać, skreślać, skreślać…” (Andrzej Stasiuk)

Jeden z polskich buntowników, literacki włóczęga, obserwator polskich wsi i małych miasteczek. W swojej twórczości relacjonuje podróże do Mongolii, Kirgizji, Chin, a nawet na daleką Syberię. Zdarza się, że książki pisze w samotności, w chacie bez prądu. Mowa o Andrzeju Stasiuku – jednym z najciekawszych polskich autorów.

Droga życia & powieść drogi Andrzeja Stasiuka

O dojrzewaniu pisarza napisał w książce „Jak zostałem pisarzem”, którą sam autor nazwał „próbą autobiografii intelektualnej”. Z niej dowiemy się o drodze do sukcesu, a także o trudach życia w komunizmie. Stasiuk jaki wyłania się z kart tej nietypowej autobiografii to chuligan, kombinator, mistyfikator. Barwnym,nierzadko kolokwialnym językiem opisuje warszawską ulicę, anarchizm i wszelkie ekscesy młodego, niepokornego chłopaka. Jest tutaj i tanie wino, i dezercja z wojska. Stasiuk żyje poza wszelkimi konwenansami – „Bunt to artykuł zastępczy wolności” przeczytamy. Z tej niemal literackiej autobiografii dowiemy się o postawie outsidera, wojskowej ucieczce, a nawet o pobycie w więzieniu. Stasiuk wyrasta tutaj na ikonę buntownika – książka pozostaje jednak mimo wszystko autobiografią intelektualisty, a nie recydywisty.

W debiutanckim zbiorze opowiadań „Mury Hebronu” przeczytamy o doświadczeniach z więziennej celi, w kolejnej publikacji pojawiają się już typowe dla Stasiuka włóczęgi po polskiej prowincji. „Opowieści galicyjskie” to na wpół fabularyzowane, na wpół reportażowe obrazki z życia mieszkańców podgórskiej prowincji. Opowieści z tego zbioru można zakwalifikować do literackich historii lokalnych. Stasiuk kolejny raz pisze w roli znakomitego, niezwykle czujnego obserwatora. W tle historia transformacji ustrowej, realia politycznych i gospodarczych przemian.

Dla Stasiuka rozpoczyna się nowy, dojrzały etap twórczości. Z buntownika życia, zamienia się w buntownika pióra. Wkrótce „Dukla” zostaje nominowana w 1998 roku do nagrody literackiej Nike. Stasiuk staje się rozpoznawalny jako pisarz drogi i włóczęgi. W nastrojowych miniaturach relacjonuje życie mieszkańców wsi. Przełomem okazuje się książka „Jadąc do Bababag”, która łączy esej podróżny i opowieść podróżniczo-medytacyjną. Stasiuk opowiada o wyprawach na południe Europy – w jego prozie pojawiają się kraje takie jak Albania, Mołdawia, Rumunia, Węgry i Słowacja. Wkrótce Bałkany i prowincjonalna Polska zostają zastąpione przez geograficzny Wschód. Stasiuk zaczyna tworzyć opowieści osobiste, wspomnieniowe i refleksyjne. W tle pojawiają się opisy podróży – tytułowy „Wschód” to kolejna z serii Stasiukowych włóczęg.

Literackie inspiracje idą w parze z życiowymi wyborami. Stasiuk wyprowadził się do wsi Czarne w Beskidzie Niskim, potem zaangażował w założenie własnego wydawnictwa. W swojej twórczości ukazuje ogromne przywiązanie do wsi i prostoty codziennego życia. W najbliższym czasie premierę będzie miał wywiad-rzeka przeprowadzony przez dziennikarkę Dorotę Wodecką. Stasiuk opowie o tym, że jego życie jest po prostu jego „zawodem”.

Skomentuj

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


− 1 = zero

Reklama